زمین به لرزه در می آید . صدایی مهیب به گوش می رسد . لحظه ای در فکر فرو می روم...این علائم نشانه ی چه هستند؟ یافتم...یافتم این ستاره ی بخت من است ..اتوبوس! آن چه هزاران سال  در انتظارش زیستم. می دوم تا بلکه بتوانم خود را به آن برسانم. به ایستگام می رسم..اما...اما..افسوس راننده ی... از فرط شلوغی اتوبوس حاضر نمی شود آن را نگه دارد تا بلکه بنده خدایی بتواند به آرزوی دیرینه اش برسد.  با حسرت به گذرش می نگرم بغز گلویم را فرا گرفته. تا اتوبوس بعدی موهایم سپید خواهد شد..مانند برف .. بالاخره چاره چیست؟ پس از گذشتن قرون و اعصار از دور دست ها می  توانم رنگ هایی تار و در هم ببینم که یحتمل نشانگر اتوبوسی دیگر است. درست است. از دور می بینم که از شدت شلوغی و سنگینی اتوبوس با سرعت لاک پشت بر ساعت حر کت می کند. سرانجام انتظار دیرینه ام پایان می پذیرد. اینک گویی در یک رویا هستم.  اتوبوس جلوی پای من ایستاده...بعد از هزاران سال انتظار.....اما کسی قصد پیاده شدن ندارد.  آنانی که در ایستگاه بودند هم به زور خود را در اتوبوس چپاندند.  آیا جایی برای من حقیر هست؟ آهی کشیدم بر خدا توکل کردم و سعی کردم بالا روم. به محض آنکه دومین پایم را در اتوبوس نهادم در ها بسته شدند.. درحالی که مغز و بدنم در میان در اتوبوس باقی مانده بود با اضرائیل روبرو شدم دستم را گرفت و منو بالا کشید اما بدبختانه مرا به دنیای مردگان نبرد . حالا بهتر شده بود... هیچ کس وضع من را در آن حال درک نمی کرد. هوا به شدت گرم بود . می خواستم همین نیمچه لباسی را که بر تن داشتم پاره کنم...اما نمی توانستم. از میان جمعیت فریاد های "خانم برو جلو تر" و "ننه لهم کردی" را به خوبی می شنیدم. قطره های عرق بودند که پایین رفتنشان را از کمرک حس می کردم. این انسان های ... زورشان به من رسیده بود. من به اندازه کافی وضعم خراب بود اکنون نیز آنان برای باز شدن جای خود به من فشار می آوردند. این انصاف نیست! می خواستم بغز گلویم را بشکنم و فریاد بزنم و گریه کنم اما این را هم می دانستم که دردی را دوا نمی کند علاوه بر آن همه نیز به من چپ چپ نگاه می کنند. دعا می کردم از ته قلب تا خدا مرا زود تر به مقصد برساند. در اتوبوس باز شد عده ای پیاده شدند حالا می توانستم کمی بالاتر روم. به محض اینکه خواستم بالا بروم پیرزنی در مدح کوله پوشتی من گفت"اوی دختره این بساطتو جمع کون تو اتوبوس بساط مساط نداریما"  سعی کردم آرامشم را حفظ کنم. بی صدا بالاتر رفتم تا به سختی کنار پنجره رسیدم این خود غنیمت بود. فرصتی داشتم تا در آغوش باد قرار بگیرم و عرقم را پاک کنم . ایستگاه بعدی مقصد من بود برای لحظه ی خروج لحظه شماری می کردم. اتوبوس سرانجام ایستاد و در ها را باز کرد جمله ی همیشگی "ببخشید خانوم پیاده میشم" رو بر زبان می آوردم و جلو می رفتم. از شدت فشاری که از پشت به من می آمد به جای آنکه قدم بر زمین گذارم، با دست و سر بر زمین آمدم. بله افتاده بودم..نه...مرا انداخته بودند. ایستادم تصادفا به شیشه ی مغازه ی عینک فروشی جلوی ایستگاه نگاه کردم و چهره ام را دیدم....سرخ مانند لبو!